ပထမအႀကိမ္
အုပ္ေရ - ၁၀၀၀
တန္ဖိုး - ၁ိ
အဖံုး႐ိုက္ - သိန္းသန္းဦး
ပံုႏိုပ္သူ - ထုတ္ေ၀သူ
ေမာင္ေက်ာ္ၫႊန္႔ (၀၁၀၀) ေရႊဟသၤာပံုႏွိပ္တိုက္ ၉၂/၉၃ လမ္း၊ရန္ကုန္က တာ၀န္ခံပံုႏွိပ္၍ဦးလွျမင့္ (နတ္ႏြယ္) (၀၉၁၇)။ ႏြယ္နီ (၃) လမ္း။ (က) ရပ္ကြက္။ ဥကၠလာပ (ေျမာက္ပိုင္း) က တာ၀န္ခံထုတ္ေ၀သည္၊
မာတိကာ
တင္မိုးအမွာ
လူထုစာဆို ဗားေတာ့ဗရက္ - - - - - - - - - - - -
၁။ အနာဂတ္အတြက္ ကဗ်ာ - - - - - - - - - - -
၂။ မုန္တိုင္းတပ္သား၏ ေတးသံ - - - - - - - - - - - -
၃။ ယမမင္းႀကီးကို သပိတ္ေမွာက္ျခင္း - - - - - - - - - -
၄။ အကုန္လံုး လြတ္ရင္လြတ္ အကုန္လံုးငတ္ရင္ငတ္ - - - -
၅။ စစ္သားမိန္းမ ဘာေတြရသလဲ - - - - - - - - - - -
၆။ ဆူပူလႈံ႔ေဆာ္ေရးသမားရဲ႕ စ်ာပန - - - - - - - - - -
၇။ အလုပ္သမားတစ္ဦး သမိုင္းဘာသာရပ္ ေလ့လာျခင္း - -
၈။ အ၀တ္ကေလးတစနဲ႔ေပါင္မုန္႔ကေလးတဖဲ့ - - - - - - -
၉။ အဆီယစ္ေနသူမ်ား - - - - - - - - - - - - - - -
၁၀။ စာတတ္ေအာင္သင္ - - - - - - - - - - - - - - -
၁၁။ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၅၉၂ ခုႏွစ္က သားေခ်ာ့သီခ်င္း - - - - -
၁၂။ ကေလးေတြ အေမေပ်ာက္စဥ္က - - - - - - - - - -
ျမန္မာကဗ်ာေလာကတြင္ ဘာသာျပန္ကဗ်ာစာအုပ္ဟူ၍ ထုပ္ထုပ္ပိုက္ပိုက္ျပဳစရာ အနည္းငယ္သာ ရွိပါသည္။ တင္ေမာင္ေအးက ဂ်ာမန္စာဆို ဗား ေတာ့ဗရက္၏ ကဗ်ာအသီးအႏွံမ်ားကို ျမန္မာကဗ်ာက်ီတိုက္ထဲသို႔ သြင္းႏွံေလာင္းျဖည့္ေသာအခါ ၀မ္းေျမာက္ ဖြယ္ေကာင္းမႈတရပ္ပင္ ျဖစ္ပါေပသည္။
တင္ေမာင္ေအး၏ ဘာသာျပန္လက္ရာသည္ ေကာင္း၏၊ သို႔မဟုတ္ မေကာင္း၏ဟူ၍ ေ၀ဖႏၱိကျပဳရန္က်ေနာ္မစြမ္းပါ။ သို႔ရာတြင္ တင္ေမာင္ေအး သည္ ကဗ်ာဘာသာျပန္ရာတြင္ လက္စိမ္းတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဟူ၍ကား ေျပာႏိုင္ပါသည္။ သူသည္ ေဒါက္တာအက္ပတ္ စုေဆာင္းပံုႏွိပ္အပ္ေသာ ဂ်ာမန္ျမန္မာ ကဗ်ာစာအုပ္တြင္ ဂ်ာမန္ကဗ်ာစာစုကို ျမန္မာဘာသာျပန္ဆိုခဲ့သူ လူငယ္တစ္ဦးပင္ ျဖစ္ပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ျမန္မာကဗ်ာ ပရိသတ္သည္အမ်ားအားျဖင့္ အဂၤလိပ္ႏွင့္အိႏိၵယတို႔မွလာေသာ ကဗ်ာအေငြ႔အသက္မ်ားကို နမ္း႐ႈိက္ေလ့ရွိပါသည္ (၀ါ) နမ္း ႐ိႈက္ခြင့္ရေလ့ရွိပါသည္။ အျခားမ်ဳိးတူေရျခား ႏိုင္ငံမ်ားမွကဗ်ာတို႔ႏွင့္အထိအေတြ႔ အလြန္နည္းပါသည္။ တင္ေမာင္ေအးသည္ ျမန္မာကဗ်ာႏွင့္ ဂ်ာမန္ကဗ်ာအၾကား ေပါင္းကူးတံတား ထိုးလိုက္ပါသည္။
ဗားေတာ့ဗရက္၏ ကဗ်ာမ်ားကိဖတ္ၾကည့္ရေသာအခါ စစ္ေမာင္းသံကိုၾကားလိုက္ရဘိသကဲ့သို႔ ၾကက္သီးေမြးညႇင္းထလာပါသည္။ ဆံပင္ေမြးေထာင္ လာပါသည္။ ကဗ်ာမ်ား၏အသံမွာ ဟိန္းလွပါသည္။ ကဗ်ာေတးသံမွ ဟုတ္ကဲ့လား။ က်ည္ဆံေတြမ်ားလား။ ဤသို႔ခံစားမိပါသည္။ က်ေနာ္သာ နာဇီဖက္ဆစ္ ျဖစ္ ပါသမင့္၊ ဤေနရာတြင္ပင္ ပြဲခ်င္းၿပီး က်ဆံုးဖြယ္ ရွိပါသည္။ ဤကဗ်ာမ်ားသည္ ကဗ်ာမ်ားမဟုတ္။ လူမ်ားပါေပတကား။ ျပည္သူသိန္းသန္း ပါေပတကား။ ဤသို႔ မွတ္ ခ်က္ခ် မိပါေတာ့သည္။
ဗားေတာ့ဗရက္၏ ကဗ်ာမ်ားကိုဖတ္မိေတာ့မွ တင္ေမာင္ေအး ဘာ့ေၾကာင့္သည္ကဗ်ာေတြကို ျပန္ခ်င္ေၾကာင္း နားလည္လာရသည္။ ဆုိရွယ္လစ္ႏိုင္ငံ တကာတည္ေဆာက္ရာတြင္ ဤကဗ်ာမ်ားသည္ မည္မွ်အဖိုးတန္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္လာရသည္။ ဤကဗ်ာမ်ားသည္ ဆိုရွယ္လစ္စိတ္ဓာတ္ကို ပံုသြန္းေသာ ဗိသုကာျဖစ္မည္ မလြဲတည္း။
ဤမွ်ထက္ပိုႈ ကဗ်ာအေၾကာင္း မေျပာလိုပါ။ ကဗ်ာမ်ားကိုဖတ္လိုက္မိလွ်င္ ဖတ္သူ၏ ႏွလံုးစိတ္၀မ္းထဲ၌ ဤကဗ်ာမ်ား အသက္ရွင္လႈပ္ရွားေနေတာ့ မည္ျဖစ္ရာ က်ေနာ္ကႏွမ္းျဖဴးေနဖြယ္ မလိုပါ။ ကဗ်ာမ်ားကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ပါဟု တိုက္တြန္းႏိႈး ေဆာ္႐ုံသာ ရွိပါသည္။
တင္ေမာင္ေအးသည္ စိတ္အားထက္သန္လွေသာ၊ အက်ဳိးမ်ားမည့္စြန္႔စားမႈကို ခံုမင္လွေသာ၊ ကဗ်ာကိုအလြန္ခ်စ္တတ္ေသာ လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ရာ ေနာက္ထပ္၍က်ေနာ္တို႔က မတုိက္တြန္းေစကာမူ သူကေတာ့ဆက္လက္ႀကိဳးစား ထုတ္ေ၀ဦးမည္မွာ ယံုမွားဖြယ္မလိုပါ။ “က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္က်ဳိး ကိုယ့္စီးပြားသက္သက္အတြက္ အသက္ရွင္ေနရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္မွာအသက္ရဲ႕တန္ဖိုး ရွိေတာ့မလဲဗ်” ဟူ၍ တတြတ္တြတ္ဂါထာ ရြတ္ေလ့ရွိသူ တင္ေမာင္ေအးက ဗားေတာ့ဗရက္၏ကဗ်ာမ်ားကိုမွေရြး၍ ထုတ္ေ၀လုိက္သည္မွာ ခ်ီးက်ဴးရန္မွတပါး အ့ံၾသရန္မရွိေပ။ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာ ေကာင္းမႈတရပ္ကို ျပဳျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေပသည္တကား။
တင္မိုး
၁၇-၇-၇၀
လူထုစာဆို ဗားေတာ့ဗရက္
၁၉၂၀ ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္အၾကားကဥေရာပတိုက္မွာ စိတၱေဗဒကိုနက္နက္႐ႈိင္း႐ိႈင္း ေလ့လာခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခါစိတၱဇ႐ႈေထာင့္ အႏုပညာဆရာ ေတြ ထြန္းကားလာၾကတယ္။ ကိုယ္ခံစားရသလိုေရးတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြဆိုၿပီး လူ႔ေလာကျဖစ္ရပ္ေတြကို ကိုယ့္တဦးတည္းခံစားခ်က္နဲ႔ မွတ္တမ္းတင္တယ္။ အဲဒီ ေခတ္ ျပင္သစ္ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေ၀ဖန္နည္းျဖစ္တဲ့ လူမႈေရးျပႆနာမွာ လူထု႐ႈေထာင့္ကမၾကည့္ဘဲ ပညာရွင္အုပ္စု၀င္တဦးရဲ႕ ႐ႈေထာင့္ကသာ သီးျခားတဦး တည္း (တသီးပုဂၢလ၀ါဒ) အျမင္နဲ႔ ငါးပြက္ရာငါးစာခ် ျပစ္တင္မႈ ျပဳတယ္။ ေရတို ေ၀ဖန္မႈျပဳတယ္။ ျခံဳငံုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအဘိဓမၼာတရပ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈကို မခံယူခဲ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မင္းမဲ့၀ါဒဆံဆံ ငါတေကာေကာ စိတ္ပ်က္ တဲ့ေလသံေတြပဲ ထြက္လာၾကေတာ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရး မဆန္ဘူးေလ။
ဂ်ာမန္စာေပေလာကရဲ႕ ဘုရားတဆူျဖစ္တဲ့စာဆိုႀကီး ဗားေတာ့ဗရက္ကေတာ့ တသီးပုဂၢလ၀ါဒကို ဆန္႔က်င္ၿပီး လူထုခံစားမႈဘက္က က်ယ္ျပန္႔စြာ တိုင္းတာ႐ႈျမင္ပါတယ္။ ပံုစံအားျဖင့္လည္း လူထုကအသိအမွတ္ျပဳၿပီးလို႔ လူထုထဲတိုး၀င္ႏိုင္တဲ့ ဂီတဆန္တဲ့ကဗ်ာပံုစံမ်ားနဲ႔ စပ္ဆိုခဲ့တယ္။ ဗားေတာ့ဗရက္ဟာ ေဟာဒီေခတ္ရဲ႕ တဦးတည္းေသာ လူထု႐ႈေထာင့္ကဗ်ာဆရာ၊ ပံုစံအရေရာ အေၾကာင္းအရာမွာပါ လူထုနဲ႔အတူ အစဥ္ရပ္တည္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ၊ တဦးတည္းေသာ ႏိုင္ငံေရးကဗ်ာဆရာရယ္လို႔ ဆုိလုိက္ခ်င္ပါတယ္။
ထင္သလုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးဆိုတဲ့ လာေဇဖဲယား ဆိုတဲ့မူဟာ လူေတြကိုဒုကၡ ေရာက္ေစခဲ့ၿပီမို႔ ကမၻာ့စီးပြားေရးေလာကမွာ တေယာက္ထဲ႐ႈေထာင့္က ရပ္တည္လုပ္ေဆာင္ခြင့္ မျပဳေတာ့ဘဲ အစိုးရရဲ႕ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈနဲ႔ စီမံကိန္းအသြင္အမ်ဳိးမ်ဳိး ေဖာ္ထုတ္ေနၾကတဲ့ မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ အခန္းက႑မွာလည္းပဲ တဦးတည္းရဲ႕ အေနအထားဟာ ေဘာင္က်ဥ္းသထက္ က်ဥ္းက်ဥ္းလာၿပီ။ ဗားေတာ့ဗရက္ဟာ ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ စာဆိုႀကီးတေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗရက္ေခတ္ ဂ်ာမဏီဟာစစ္႐ႈံးႏိုင္ငံမို႔လို႔ အျဖစ္အပ်က္ကို စိတ္ကူးယဥ္မၾကည့္ႏိုင္ဘဲ ပကတိအေျခအေန၊ စိတ္မွအျခားျဖစ္ေသာ အေျခအေနေတြ အတိုင္း ႐ုပ္ပိုင္းက်က်ၾကည့္ပါတယ္။ ဗရက္ရဲ႕ ပထမဆံုးကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာ အဲဒီသဘာ၀ကို ဇာစ္ျမစ္ထဲအတြင္း ႏႈိက္ေ၀ဖန္ေရးနဲ႔ တြဲစပ္တင္ျပ႐ႈျမင္ခဲ့တယ္။ ဗရက္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ပထမကမၻာစစ္မွာ၀င္တုိက္ခဲ့တဲ့ စစ္သားေဟာင္းႀကီးမို႔ စစ္ရဲ႕ေၾကကဲြစရာေကာင္းေအာင္ ေလာကကိုဖ်က္ဆီးတက္တာ နားလည္ခဲ့တယ္။ အ ၾကင္နာတရားလႊမ္းမိုးမယ့္ အနာဂတ္ကမၻာကို ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအနိဌာ႐ံုတရားေတြရဲ႕ လက္သည္ဟာမျမင္ေတြ႔ရမဲ့ ကံတရားေၾကာင့္၊ တန္ခိုးရွင္ ႀကီးေတြေၾကာင့္လို႔ အေျဖမထုတ္ဘူး။ ႐ုပ္ပုိင္းက်က် အေျဖရွာတယ္။ လူထုဖက္က လူထုခံစားမႈနဲ႔ တိုင္းတာၿပီး အေျဖထုတ္တယ္။
ဗရက္ေခတ္ ဂ်ာမဏီမွာ အေျခခံလူတန္းစားေတြအတြက္ အခြင့္အေရးအျပည့္ေပးမယ့္ ဆိုရွယ္လစ္ေတာ္လွန္ေရးလိႈင္းတံပိုး ဟာပထမပိုင္းမွာ အလြန္ ပဲအားေကာင္းခဲ့တယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးလႈပ္ရွားမႈဟာ ယိုယြင္းလာၿပီး အေခ်ာင္သမားေတြ ေနရာတကာမွာအခြင့္ထူးရၿပီး ဇိမ္ခံႏိုင္ၾကတယ္။ ေငြစကၠဴ ၀ယ္အားတန္ဖိုး ေလ်ာ့လာတယ္။ စီးပြားေရးၾကပ္တည္း လာတယ္။ လူထုႀကီးရဲ႕ ဆင္းရဲခံေနရတာနဲ႔ လူတစုဇိမ္ခံရတာ သိသိသာသာ ျခားနားလာတယ္။ အေပၚစီး သမားေတြက အေျခအေနမွန္ကို မခံစားတက္ေပမဲ့ ဗရက္အေနနဲ႔ေတာ့ လူထုအမ်ားစုဟာ ငရဲဘံုထဲမွာလုိပဲ စား၀တ္ေနေရး ဒုကၡပင္လယ္ေ၀တာ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ပါ တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးအသြင္ကေနၿပီး အေျခအေနၾကပ္တည္း႐ႈပ္ေထြးမႈကို အခြင့္ေကာင္းယူ အျမတ္ထုတ္လိုသူတို႔ေၾကာင့္ တန္ျပန္ေတာ္လွန္ေရးအႏၱရာယ္ေတြက အႏိုင္ရေနတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။
တိုင္းျပည္ရဲ႕အေျခအေနဆိုးေတြဟာ ကမၻာ့စီးပြားပ်က္ကပ္ႀကီးဆိုက္တာနဲ႔ ၾကံဳႀကိဳက္လို႔ ပုိဆုိး၀ါးလာၿပီး ဘာလုပ္ရမလဲေတြးၾကေတာ့ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အေျဖထုတ္ျခင္းတမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္အေျခအေနတို႔မွ ကင္းလြတ္ေသာစိတ္ကူးယဥ္ ဖက္ဆစ္၀ါဒအေျခခံတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္လူ႔ေဘာင္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ဖို႔ႀကိဳးပမ္းသူ တို႔က အေရးသာၾကပါတယ္။ အေျခခံအက်ဆံုးၾကည့္တဲ့ ဗရက္တို႔အုပ္စုကေတာ့ ျပႆနာေတြဟာ အရင္းရွင္စီးပြားေရး ဆက္ဆံမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႔ရွိ ေလေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ယႏၱရားကို ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲပစ္ရမယ္လို႔ နားလည္သေဘာေပါက္လာတယ္။ ဗရက္ဟာ ႏိုင္ငံေရးအယူအဆနဲ႔ ေခတ္ကိုလွပထက္ျမက္ ေအာင္ ေပါင္းစပ္ေရးမွာ အစြမ္းကုန္ အားထုတ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ဒီအခ်ိန္တုန္းက ဂ်ာမဏီျပည္ရဲ႕ အလုပ္သမားေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးအရေရာ ယဥ္ေက်းမႈအရပါ ဥေရာပတိုက္မွာ အတက္ႂကြဆံုးပါပဲ။ လက္၀ဲအင္အားစု ဟာ စည္း႐ံုးေရးအရွိန္အဟုန္ေကာင္းလွတာမို႔ အႏုပညာရွင္မ်ားစြာပဲ အလုပ္သမားလူတန္းစားဘ၀ကို ခံယူကာတသီးပုဂၢလဥာဥ္ေတြကို စြန္႔ပယ္ၾကပါတယ္။ ဗရက္ ကေတာ့ အဲဒီကစၿပီးေသတဲ့တိုင္ ဒီအေနအထားမွာရွိတယ္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ကင္းလြတ္တဲ့စာေပက၀ိႀကီးဘ၀ကို ဆန္႔က်င္တယ္။ အဲဒီလိုစာဆိုႀကီးမ်ဳိးေတြက အႏုပညာနဲ႔ စိတ္ကြန္႔ျမဴး႐ံုပဲလုပ္မယ္။ လုပ္ငန္းးရဲ႕ယူဆခ်က္ေတြမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ျခံဳငံုတဲ့ သေဘာတရားေတြမရွာပဲ ငါးပြက္ရာငါးစာခ်ၿပီး လုပ္ေဆာင္ယူဆတယ္။ အျမင့္ဆံုးအဆင့္မွာ ဘာသာေရးယံုၾကည္ခ်က္ဆန္ဆန္ ကုိယ္လြတ္႐ုန္း အေပၚယံလူတန္းစားေတြရဲ႕ အျမင္နဲ႔သံုးသပ္တယ္။ ဗရက္ကေတာ့ မာက္စ္၀ါဒကို လက္ခံ လုိက္ၿပီး ဘာလုပ္မယ္၊ ဘယ္လုိတိုင္းတာ ဆံုးျဖတ္မယ္လို႔ တိတိက်က်သံုးသပ္တယ္။ အစိုးရကျပဌာန္းတဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ၊ သင္႐ိုးၫႊန္း တန္းေတြအတိုင္း သင္တယ္။ တပည့္ေတြစိတ္၀င္စားေအာင္ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ဆြဲေဆာင္သလုိပဲ လူထုလက္ခံၿပီး ကဗ်ာဖြဲ႔နည္း၊ ကဗ်ာတင္ျပနည္းေတြနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးခရီးကို ၫႊန္္ျပပါတယ္။
အပိုစုလစ္မြမ္းခၽြန္ေတြကို ဗိသုကာပညာကလည္း ပစ္ပယ္ၿပီးလုိအပ္တဲ့ ေလ်ာ္ညီတဲ့အေဆာက္အဦေတြ ေဆာက္တဲ့ေခတ္ေလ။ ပန္းပုဆရာေတြက လဲ ဒီလုိပဲ။ ဂ်ာမန္ဂီတဆရာေတြကလည္း လူစုလူေ၀းနဲ႔ သံၿပိဳင္သီဆိုစရာ သီခ်င္းေတြေရးတယ္။ ပနး္ခ်ီဆရာေတြကလည္း လူလက္ခံၿပီးနည္းေတြနဲ႔ ခံစားမႈကို သိပ္သိပ္သည္းသည္း က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ေဖာ္ထုတ္စမ္းသပ္တယ္။
ဗရက္ဟာဗဲလက္ေခၚတဲ့ ေက်းလက္ကဗ်ာနဲ႔ဇာတ္နိပါတ္ခင္းသလို ေျပာျပလို႔လူတိုင္းျမင္လြယ္တယ္။ ဂ်ာမန္ကဗ်ာေတြ ကိုယ္၌ကလည္း ဂီတကိုသီ က်ဴးႏိုင္တဲ့ကဗ်ာေတြမို႔ ႐ိုးရာကဗ်ာဖြဲ႔နည္း ပံုစံေဘာင္အတြင္းက ဗရက္လည္းကဗ်ာဖြဲ႔တယ္။ လူထုေတြ၀ိုင္းဆိုႏိုင္တဲ့ တိုက္ပဲြကဗ်ာေတြ၊ စစ္ခ်ီကဗ်ာေတြ၊ သေရာ္စာ ကဗ်ာေတြ ျဖစ္ပါ တယ္။
တျခားကဗ်ာဆရာေတြလုိေတာ့ စကားလုံးအပိုေတြမသံုးခ်င္ဘူး။ စိတ္ခံစားမႈလြန္ကဲတာ ေရွာင္တယ္။ နိမိတ္ပံုေတြကိုအကန္႔ အသတ္နဲ႔သံုးၿပီး ဇာတ္ ခံုေပၚမွာတကြက္ခ်င္း တကြက္ခ်င္းတင္ျပသလုိ ထိထိမိမိပံုေဖာ္တယ္။ အေသးစိတ္ကေလးေတြကိုေတာ့ သတင္းေဆာင္းပါးမွာလိုပဲ စီကာစဥ္ကာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပ တတ္လို႔ အင္မတန္ပီသတဲ့ သေရာ္စာကဗ်ာေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။
ဗရက္ဟာသူလက္ခံတဲ့ ၀ါဒ႐ႈေထာင့္ဘက္ကေန ထမင္းမရွိဘဲစစ္မတိုက္ႏိုင္ဘူး ဆုိတာမ်ဳိးတို႔၊ ထန္ျပင္းလွတဲ့စစ္ေျမျပင္ခရီးရဲ႕ အလယ္မွာခ်စ္ေမတၱာ စိတ္ဓာတ္ဟာ မပြင့္လန္းႏိုင္ဘူးတို႔၊ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ အေျခအေနေပးသေလာက္သာ စိတ္ဓာတ္ရဲ႕ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္း၊ ခက္ထန္ျခင္း စတဲ့အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္လာ ရတယ္တို႔၊ လူတန္းစား အေနအထားခ်င္းမတူပဲ ၀ါဒလမ္းစဥ္တရပ္ကို အတူမေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ဘူးတို႔ အစရွိတဲ့ သေဘာတရားေတြကိုထူေထာင္ကာ ဟစ္တလာရဲ႕ အေပၚစီးစိတ္ထားနဲ႔ အတြင္းႏႈိက္သံုးသပ္လိုတဲ့ ခံစားေနရတဲ့လူထုေတြရဲ႕ မလႊဲမေသြပဋိပကၡျဖစ္ေတာ့မယ့္ အေၾကာင္းေတြတင္ျပျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္သား လူတန္းစားကို လံုး၀ယံုၾကည္ အားကိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တင္ျပပံုက နည္းပရိယာယ္ႂကြယ္၀ၿပီး စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္။
ဗရက္ဟာသူ႔ရဲ႕ ဗဲလက္ကဗ်ာေတြကို ဂီတာနဲ႔တီးလို႔ရေအာင္ သီကံုးခဲ့တယ္။ အိုက္စလာဆိုတဲ့ ဂီတပညာရွင္နဲ႔တြဲၿပီး လိုင္းရစ္ေခၚတဲ့ကဗ်ာမ်ဳိးကို ဇာတ္သဘင္နဲ႔႐ုပ္ရွင္မွာ ထည့္သံုးဖို႔ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ ဗရက္ရဲ႕ အလုပ္သမားလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ကဗ်ာေတြကို အိုက္စလာကဂီတသံသြင္းၿပီး အျပည္ျပည္ ကို ျဖန္႔ခ်ိေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ဂ်ာမဏီျပည္၊ ႐ုရွားျပည္၊ အေမရိကန္ျပည္နဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ကာလ စပိန္ျပည္တို႔မွာ အလုပ္သမားခ်ီတက္ပဲြေတြလုပ္ေတာ့ အဲဒီ သီခ်င္းေတြဆုိၾကတယ္။ ကဗ်ာဟာလူတစုသာ နားလည္တဲ့အဆင့္ကေန လူထုအသံုးေတာ္ခံဘ၀ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ စိတၱဇဆန္တဲ့ တသီးပုဂၢလ၀ါဒကဗ်ာေတြ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ ကာလေဒသေတြျဖစ္ေပမယ့္ ဗရက္ဟာ ထုိးေဖာက္ေက်ာ္ၾကားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
စာပုိဒ္ခြဲရာမွာသံမွန္က်ဴးသီေနရာက ျဖတ္လိုက္နားလိုက္နဲ႔မညီမညာေဖာ္ျပကာ သူလိုခ်င္တဲ့အာနိသင္ေတြ သက္၀င္ေစခဲ့တာကို ဘာသာျပန္ရာမွာလဲ အဲလိုပဲျဖစ္ေနေအာင္ ႀကိဳးစားထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီစပ္နည္းေၾကာင့္ ကာရန္မဲ့ကဗ်ာဟာ လွပႂကြယ္၀လာၿပီး သာမန္ကဗ်ာေလာက္ နားယဥ္ရမခက္ျခင္း၊ စကားေျပ ထက္လဲ ပိုမိုထိေရာက္ျခင္း အက်ဳိးမ်ားရခဲ့ပါတယ္။
နာဇီ၀ါဒက လက္၀ဲအင္အားစုကို ေခ်မႈန္းၿဖိဳခဲြလိုက္တဲ့အခါမွာ ဗရက္ဟာ နာဇီ၀ါဒဆန္႔က်င္ေရးကဗ်ာကို ထက္ျမက္စူးရွစြာ ျပဳစုပါေတာ့တယ္။ ဟစ္တ လာတက္စကတည္းက တျပည္မွတျပည္ေရာက္ ျပည္ႏွင္ဒဏ္အေပးခံခဲ့ရပါတယ္။ သူ႔ကဗ်ာေတြကိုဂ်ာမဏီအတြင္း ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕အသံလို႔ မွတ္ယူၾကပါတယ္။ သူဟာဟစ္တလာရဲ႕ တတိယဂ်ာမဏီႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး (သဒ္႐ိုက္) ကိုသေရာ္ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ အေ၀းေရာက္ဂ်ာမန္အမ်ဳိးသားတို႔ရဲ႕ စာေစာင္မ်ားကတဆင့္ျဖစ္ေစ၊ အသံလႊင့္႐ံုကတဆင့္ျဖစ္ေစ ဒီကဗ်ာေတြကို ျဖန္႔ျဖဴးခဲ့တယ္။ ပထမကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးစကေရးခဲ့တဲ့ စစ္ဆန္႔က်င္ေရး သေရာ္စာကဗ်ာေတြကအစ ေနာက္ဆံုး ဖက္ ဆစ္၀ါဒရဲ႕ ေၾကာင္သူေတာ္အေရခြံကို တလႊာခ်င္းခြာျပတဲ့ အထက္ျမက္ဆံုးကဗ်ာေတြအထိ အားလံုးပဲဂ်ာမန္အတြင္း ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ အသံလဲျဖစ္ပါတယ္။ ခၽြတ္ ျခံဳက်ေနတဲ့ ဂ်ာမန္ယဥ္ေက်းမႈ အေတြးအေခၚပုိင္းကို ျပင္ဆင္ဖို႔အားထုတ္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဂ်ာမန္လူမ်ဳိး အေနနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဂ်ာမန္ယဥ္ေက်းမႈကို ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးမွာျဖစ္ေစ ေျပာင္ေျမာက္ထိ ေရာက္ခဲ့သလိုပဲ ႏိုင္ငံတကာအတြက္လည္း ဗရက္ရဲ႕ကဗ်ာေတြဟာ တန္ဖိုးရွိလွပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးရဲ႕ အနိဌာ႐ံုေတြကိုလည္း ခံစားၿပီးၿပီ။ ကမၻာဖ်က္လက္နက္ႀကီးေတြကလည္း လူသားတခ်ဳိ႕လက္ ထဲမွာဆုပ္ကိုင္လ်က္သားရွိေနတာမို႔ လူမႈေရးနဲ႔ႏုိင္ငံေရးအေဆာက္အအံုကို မ်က္ျခည္ျပတ္ျဖစ္သလိုထားလို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ကို အေမႊေႏွာက္ဆံုး အေရးႀကီးဆံုးျပႆနာေတြကို ဗရက္ဟာကဗ်ာနဲ႔ ေျပျပစ္ရွင္းလင္းေအာင္ ေဆြးေႏြးတင္ျပထားပါတယ္။ သူဟာလူထုစာဆိုတဦးအျဖစ္နဲ႔ ကဗ်ာသစ္ေတြဖန္တီး ေပးသူ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
အိပ္ခ်္အာေဟးစ္
(အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္စာအုပ္နိဒါန္းမွ)
(အိပ္ခ်္အာေဟးစ္၏ အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ကိုမွီး၍ ဂ်ာမန္ဘာသာမွ တိုက္႐ိုက္ျပန္ဆိုသည္။)
